En alweer een verse maand ligt voor me. Februari begint koud en met de restanten van de sneeuw van januari. De kou is met de benodigde mutsen, dassen en handschoenen op de fiets goed te bedwingen, haha, en dus wordt er dagelijks weer een tocht met de honden gemaakt. Totdat de ijzel het Noorden van het land bereikte. Toen was het weer over met de pret. Een paar dagen lang was het glibberen en glijden over de tegels in de tuin en ook over het beton achter de schuur. M’n dappere Dodo’s kwamen al glibberend op het gras terecht en konden dan naar hartenlust spelen. Maar fietsen was er niet bij. Het verkeer lag helemaal stil en het was hier een doodse boel.

Gelukkig komt aan alle ellende een eind en nu is het hier weer goed te fietsen. Dus gaan we bijna iedere dag weer op pad.

De dames Doutzen en Fiona hebben inmiddels een verse vacht aan, zomercollectie, en ik verwacht iedere dag dat ze loops kunnen worden. Soms zijn ze al wat prikkelbaar, hihi, maar na een uurtje is dat gelukkig weer over.

Gwenn is ook wat door de startproblemen heen, daar komt het verstand ook boven, haha. Er wordt niets meer vernield en ze luistert goed, als het haar uit komt, *zucht*.

Omdat ze een hekel aan de halsband begon te krijgen heeft ze er nu eentje dag en nacht om, grijns, en inmiddels is die fase ook weer voorbij lijkt het.

Nadat we hier opnieuw een prikje van de winter hebben gehad is het nu perfect, droog en koud. De honden kunnen zo naar binnen stormen zonder buikjes en pootjes te drogen.

Dus hebben ze ook weer visite van hun IJslandse vriendinnen gehad. Met z’n allen eerst heerlijk de beest uithangen in de tuin en daarna naar binnen. En weer naar buiten, haha. Wat hebben ze geracet en een lol gehad. Vooral toen de twee jongste dames Gwenn en Rosa alleen in de tuin waren. Zonder dat er van die oude wijven bij waren die ook mee wilden spelen konden ze hun gang gaan. Later hebben ze ook nog even met een ‘dinosaurus-ei’ gespeeld. Nou ja, Gwenn dan. Ik schop hem weg en zij rent er achteraan alsof ze aan het voetballen is. En kon ze een paar maand geleden het ‘ei’ nog niet met de bek oppakken………….nu wel, dus is ze nu bevorderd tot een “groot-bek-cardigan”, haha.

Op een ochtend zou ik de honden loslaten uit de studeerkamer maar Scott stond niet voor het hekje, heel raar want hij denkt altijd dat ik daar alleen voor hem kom en spring altijd bij me op. Nee, hij stond bij de enige bench die daar staat en waar Gwenn in slaapt.

Alle alarmbellen gingen los, wat was daar aan het handje? Dus ook Gwenn uit haar bed gelaten en toen zag ik het direct………….Scott dook onder haar staart om te ruiken, haha.

Het hondenkind is vannacht voor het eerst loops geworden en speurneus Scott had het perfect geroken.

Heel mooi, ruim tien maand en nu voor het eerst loops, ik houd er van. Enfin, voorlopig niets aan het handje en voor Scott is de lol er nu al af. Tot nu toe bloed ze maar amper en houd ze zichzelf goed schoon.

Nu hopen dat de dames Doutzen en Fiona ook loops gaan worden, ze zijn inmiddels verhaard en weer met het haar in topconditie. Dus niets staat nu nog in de weg. Alle onderzoeken zijn met goed gevolg ondergaan en Scott is in de buurt, haha.

Op het laatst heb ik Doutzen ingeschreven op de Martinidogshow in Groningen. Nu ze nog niet loops is kan dat makkelijk en het is mooi dichtbij.

En toen was het zover, de dag van de show brak aan. En wie dook er in de ochtend onder de staart van Doutzen? Juist, meneer Scott. En hij had gelijk, haha, ze was loops geworden. Wat een timing van de dame. Tegenwoordig maakt dat niets meer uit dus zijn we op pad gegaan naar Groningen. Deze keer vond ze het leuker dan in Leeuwarden en ze liep haar rondje redelijk enthousiast, tenminste voor haar doen, hahaha. Ze werd dan ook beloond met een 2^e ZG. En natuurlijk mocht ze daarna wat lekkers uitzoeken. Dat hoef je maar één keer te zeggen, haar keuze viel op een zak met een kilo konijnenoren.

Al met al was het een geslaagde dag.

Ik ben benieuwd wat de volgende maand ons weer gaat brengen, tot dan………….